Afronding

Aanvankelijk wilden Mat en ik de overgebleven dagen in Santiago benutten om zowel Lugo als Kaap Finisterra te bezoeken. De fiets was geen optie meer; onze fietszadels weigerden dat. Dat zou dus de bus worden.

Vrijdag 4 juli was een druilerige dag. Een dag om onze fietsen weg te brengen voor een deugdelijke verpakking én voor vervoer naar het vliegveld op zondag. Geen dag om een paar uur in de bus te zitten en dan snel ergens binnen blijven hangen, tot de bus weer terug zou rijden. Echt zo'n dag om dan maar souvenierwinkeltjes te bezoeken en een tas te kopen, waarin ik mijn volledige bagage kwijt zou kunnen.

Zaterdag was het weer beter. We kozen voor Kaap Finisterra, omdat dat toch een echt sluitstuk zou zijn van onze tocht. De naam alleen al: Finis-terra, het einde van de wereld! Het absolute nulpunt (0,00 km staat er op de laatste paal).

Het was een schitterende tocht, die voor een groot deel langs een zgn. Ria (soort Spaans fjord) liep. Steeds weer nieuwe, verrassende vergezichten op het prachtige landschap met de brede getijderivier.

Aangekomen bij het eindpunt van de bustocht in het plaatsje Fisterra bleek de kaap nog eens 3 kilometer lopen van ons verwijderd. Geen discussie: naar boven! Het lopen ging ons ook goed af.

Boven zoeken naar de stokken van de peregrinos leverde niets op. Het uitzicht vergoedde veel.

Op zondag 6 juli werden we opgehaald door een taxi, die achterin al onze verpakte fietsen had staan. Op het vliegveld van Santiago liep alles op rolletjes. Totdat ik vanwege het gewicht van mijn buitenmaatse tas met daarin 3 van de 4 fietstassen, de tent en het luchtbed, keuzes moest maken. Ik nam noodgedwongen afscheid van mijn tent en het luchtbed. De gelukkige vinder: veel succes ermee. Op Londen Stansted aangekomen was er wat vertraging, maar vertrekkend in een stevige onweersbui werd uiteindelijk toch de laatste "sprong" naar Eindhoven gemaakt.

Het is tijd om de balans nog eens op te maken. Mijn conclusie luidt dat je blijkbaar conditie tijdens de rit opbouwt, die voldoende blijkt te zijn voor de condities waaronder onze tocht plaatsvond. Vaak de wind in de rug, zeker de eerste 2 weken, niet te warm en in feite weinig regendagen. Onze fietsen hebben zich ook formidaal gedragen: een lintje is wel op zijn plaats. Dat is niet vanzelfsprekend, want we hebben genoeg verhalen gehoord over lekke banden en kapotte spaken. Zo'n fietstocht blijft verder een zaak van jou tegen de elementen. In welke hoedanigheid ze zich ook openbaren.

Tot slot wil ik al degenen nogmaals hartelijk bedanken, die met mij, via mijn weblog, hebben meegeleefd en daarvan via hun reactie blijk hebben gegeven. Die reacties waren steeds zo positief dat ze me vleugels gaven. Waarschijnlijk is dat de enige legale doping, die er bestaat. Het gold ook voor al die mensen, die onderweg één of meer keren als mede-peregrinos ons pad kruisten en met wie we vaak fijne contacten hadden. In mindere mate gold dat ook voor de reacties van veel mensen die naar ons toeterden of uitbundig zwaaiden, of ons een bon/buon camino wensten. Met dat alles kan zo'n reis eigenlijk niet stuk.

Ook ben ik heel veel dank verschuldigd aan mijn vrouw Ineke. "Akkoord, ga maar", zal niet iedere partner te horen krijgen. Het is niet niks om 5 weken van huis te zijn, maar de thuiskomst met de surpriseparty was natuurlijk GEWELDIG!!!

Mat, jij als mijn reisgenoot bedankt, dat je het 5 weken lang met zo'n "secure ambtenaar" hebt volgehouden. Daar stond natuurlijk wel wat tegenover!

De 33ste dag

Gisteren hebben we de mis voor de peregrinos meegemaakt. Echt een belevenis. De kathedraal zat stampvol. Op het altaar stonden wel 20 personen. Uiteraard werden alle nationaliteiten vermeld. Extra aandacht kreeg een grote Poolse afvaardiging. Een Poolse priester maakte deel uit van het grote aantal pastores en acolieten op het altaar. Dat gaf al te denken en ja hoor, na de mis werd met een man of acht hét wierookvat omhooggehesen en vervolgens door het middenschip heen en weer gezwiept. Fantastisch om dit te mogen meemaken.




In de kerk heb ik voorafgaand aan de mis nog met een Santiago-gangster écht zitten praten. Het riep blijkbaar allerlei emoties op. Enkele dagen geleden had ik ook een dergelijke ontmoeting. Mijn ervaring was aanvankelijk dat mensen vaak oppervlakkig praten over de reden voor hun tocht. Zo op het laatst heb ik bij deze 2 mensen alle openheid aangetroffen. Het heeft misschien ook wel gescheeld dat er verder geeen mensen konden meeluisteren.


Na de mis trof ik onze vrienden Lia en Frans weer aan op het plein voor de kathedraal. Mat en ik hadden het er nog over gehad. Ze zullen wel weer eens opduiken. ´s Avonds hebben we met vieren als afscheid (Lia en Frans gaan donderdag terug) samen gegeten. Erg gezellig. ´s Middags heb ik wat op bed gelegen, want ik voelde me niet goed door die stevige verkoudheid. Het heeft me wel goedgedaan.

De 32ste dag

Deze tocht maakt alle andere tochten overbodig (vrij naar Gerard Cox)

We hebben het gehaald, kuchend en proestend!

De stand bij de kathedraal werd 2572 km, netto deze dag dus 42 km. Ook nu scheen er geen einde te komen aan het klimmen. Zeker niet, omdat we meenden er goed aan te doen een kleine omweg via het vliegveld te maken. Het idee was om alvast wat informatie in te winnen over onze terugreis. De weg van het vliegveld naar de stad viel qua hellingen maar weer eens tegen.

We hebben voor 3 dagen een onderkomen gevonden in een voormalig seminarie, waar 800 slaapplaatsen zijn. Een geweldig groot en uniek gebouw; om in te verdwalen.

In de middag zijn we de stad en natuurlijk de kathedraal beter gaan bekijken, nadat we eerst onze compostela hebben opgehaald. Er was veel belangstelling. Dat betekende in de rij staan. Aanvankelijk kreeg ik als naam Hadrianus mee en als datum 1 juni. Dat heb ik allebei laten corrigeren. Achteraf had ik natuurlijk Hadrianus moeten laten staan. Die kans krijg ik nooit meer. Een onvergeeflijke fout! Laat ik alvast maar gaan trainen voor een volgende reis naar Santiago.

In de middag ging het overigens voor het eerst in weken weer eens stevig regenen. Tijd voor de lunch dus. Later op de dag verdwenen de toppen van de torens van de kathedraal bijna in de mist. Een apart, spookachtig beeld.

De 31ste dag

Zó kun je dus ook naar Santiago.

Vandaag de voorlaatste etappe naarArzuá. In het begin wat bewolking, later veel zon. Opnieuw weer forse klimmen. 1 was een traject van 12 kilometer. Ja, en dat met een temperatuur die alles van ons vergde. Inmiddels was een lichte verkoudheid ook bij mij doorgeslagen. Zo langzamerhand mocht het einde van onze fietstocht snel in zicht komen. Bij de plaats Paradela, waar we een lekkere lunch genoten, bereikten we de magische 2500 km. Totaal werd de stand 2529 (netto 56 km).

De 30ste dag

De (vesting)kerk in Portmarín.

Vandaag hebben we Portomarín bereikt. Denk niet dat je de klimmetjes hebt gehad! Het gaat gewoon door. We hebben een camping gevonden aan de rivier de Minho. Van het stadje uit was er eerst een sterke daling en vervolgens werd die weer afgewisseld met stijgingen en dalingen die er niet om logen. Lopen dus.
Aanvankelijk stonden we met 2-en op de camping. Later kwamen steeds meer Nederlanders (fietsers) ons vergezellen. In het restaurantje bij de camping was het gezellig. Zeker toen Spanje - Duitsland op het menu kwam. De enige Duitser, die zich later meldde op de camping, had een goed heenkomen gezocht.
We misten natuurlijk de sfeer in de stad, maar je kan niet alles hebben. Het bleef tot 2 uur onrustig met vuurwerk, zingen, toeteren etc.

De stand in Portomarín: 2529 (netto 56 km).

De 29ste dag

Het klimmen was na gisteren nog niet gedaan.Vandaag was de Cerbreiro en de Poio aan de beurt. Het was warm en weinig tot geen wind. Op de top van de Cerbreiro was het even sterretjes kijken. Na een menu peregrino kon ik de rest en dus ook de Poio weer aan.
We zitten nu in een albergue in Triacastela bij te komen. De eindstand voor vandaag is 2424 km. Stand bij vertrek: 2338 km

De 28ste dag

Weer een grote uitdaging. De Cruz de Ferro bedwingen. De berg waar ik de steentjes van verschillende mensen naartoe heb gezeuld (viel reuze mee). Bakstenen kregen immers geen kans.

Vertrokken met wat bewolking in Astorga, werd het prima weer om deze klus te klaren. Een fijn zonnetje en door de hoogte niet al te hoge temperaturen. Dat werd natuurlijk anders, zodra er weer naar beneden werd gegaan. In totaal 1000 meter.
Nu zitten we in Ponferrada in een albergue. Het is weer gezellig met zoveel nationaliteiten.

Ik heb onderweg nog eens opnieuw gedacht over dat woord ontmoeten. Als belangstellende in taal bedacht ik dat het woord wel eens opgebouwd kon zijn uit "ont" en "moeten". Er hoeft dus helemaal niets. Gouden vinding. Copyright graag!

Hoezo hoeft er helemaal niets. De Cruz de Ferro bedwingen was met dat prettige weer toch een hele opdracht, die je vooral in eigen eenzaamheid moet zien te klaren.

Stand is 2338 netto 57 km